Dlaczego niektórzy sprawiają wrażenie wiecznie młodych, inni już w wieku 30 lat wyglądają jak starcy?

Ponieważ proces starzenia się organizmu warunkuje wiele czynników: wewnętrznych (w tym genetycznych) i zewnętrznych (środowiskowych). Stan, w jakim znajduje się organizm, wpływa na to, jak wygląda skóra – ona jest jego fotografią.

W jaki sposób uwidoczniają się choroby?

Ktoś, kto cierpi na dolegliwości żołądka, może odczuwać swędzenie, może też mieć pokrzywkę. U chorych na cukrzycę zwykle stwierdza się zapalenie torebek włosowych, czyraczność i uczulenie skóry na światło. Natomiast nadmierne pocenie się wiąże się z nadczynnością tarczycy lub zapaleniem mózgu. Nietypowe zabarwienie skóry wskazuje między innymi na niewydolność krążenia bądź chorobę Addisona. Skórę kobiet w ciąży charakteryzują brązowawe przebarwienia... Przykładów jest naprawdę wiele.

Który czynnik zewnętrzny jest najbardziej szkodliwy?

Promienie ultrafioletowe. Większość ludzi opala się niewłaściwie, w okresie największego nasłonecznienia, czyli latem w godzinach od 11 do 15.

UV to „narkotyk”?

W pewnym sensie tak. Okazuje się, że wiele osób uzależnia się od promieni UV. Tanorektycy nawet zimą muszą opalać się w solarium. Niestety, najczęściej nie zdają sobie sprawy z tego, że ciemny kolor skóry nie jest przejawem zdrowia i urody! Opalenizna to zwykła reakcja obronna, spowodowana nadmiarem promieniowania słonecznego. Organizm wytwarza brązowy barwnik – melaninę, która absorbuje i odbija promieniowanie ultrafioletowe. Melanina gromadzi się w skórze i nadaje jej kolor opalenizny. Promienie UV osłabiają zdolność skóry do regeneracji, uszkadzają włókna kolagenu i elastyny, przesuszają ją i... znaczenie przyspieszają proces starzenia się. Najlepiej więc byłoby nie opalać się wcale, a jeśli już, to rozsądnie. Niech skóra wygląda tak, jakby została delikatnie „muśnięta słońcem”. Nie mniej szkodliwe są też inne czynniki. Wymienię tylko: nieodpowiednią pielęgnację, duże zapylenie powietrza, kurz, brud, dym papierosowy, częste przebywanie w niewietrzonych lub klimatyzowanych pomieszczeniach oraz wykonywanie pracy na powietrzu.

Jest jeden główny sprawca szybkiego starzenia się...

Tak. Wolne rodniki. Bardzo reaktywne cząsteczki pozbawione jednego elektronu lub posiadające o jeden elektron za dużo. Szukają one innej cząsteczki, by jej zabrać albo oddać elektron i zamienić w kolejny wolny rodnik. Czynniki, które ułatwiają ich powstawanie, to wspomniane już promienie UV oraz stres, spaliny, dym nikotynowy i stany zapalne toczące się w organizmie, konserwowana żywność, metale ciężkie.

W jaki sposób starzejemy się?

Proces ten zaczyna się od osłabienia zdolności mentalnych człowieka w wieku... 27 lat. Nieco później, po trzydziestce, pojawiają się fizyczne symptomy wieku dojrzałego. Najbardziej widać je właśnie na skórze. Pierwszy starzeje się naskórek, którego komórki dzielą się coraz wolniej (cykl wydłuża się z 28 do 60 dni). Grubieje jego warstwa rogowa, pojawia się łojotokowe rogowacenie oraz starcze brodawki. Naskórek traci zdolności do zatrzymywania wody, stąd skóra staje się sucha i zaczyna się łuszczyć. W skórze właściwej też zachodzą niekorzystne zmiany – staje się ona cieńsza, ulegają degradacji włókna kolagenowe i elastynowe, spada aktywność gruczołów łojowych i potowych,  zmniejsza się jej elastyczność, sprężystość. Skóra staje się szorstka, przybiera szaro-ziemisty kolor, jest podatna na siłę ciężkości i zaczyna zwisać. Pojawiają się bruzdy i zmarszczki...