Wszyscy wiemy, jak wygląda cellulit. Skóra na udach i biodrach, zamiast gładka i napięta, staje się nierówna i pofałdowana. To wina odkładających się pod nią złogów tłuszczu. Co gorsza, w wyniku kłopotów z prawidłowym krążeniem mogą tam się odkładać również toksyny oraz szkodliwe produkty przemiany materii organizmu.

Cellulit czy cellulitis?

Oba terminy brzmią podobnie, prawda? Dlatego niektórzy używają ich jako synonimów „skórki pomarańczowej”. To błąd − nazwy te odnoszą się do zupełnie różnych rzeczy. Cellulit to wspomniane już nierównomierne rozłożenie tkanki tłuszczowej. Z kolei cellulitis jest poważną chorobą. Tym mianem określamy zapalenie tkanki łącznej leżącej pod skórą. To dolegliwość rzadka, ale groźna dla naszego organizmu, po której mogą zostać szpecące ślady.

Cellulitis powodują bakterie, które atakują leżącą pod skórą tkankę łączną, w tym ścięgna i powięzi mięśniowe. Zresztą infekcja może się rozprzestrzenić też na mięśnie. Zapalenia nie sposób przeoczyć. Charakterystycznym objawem jest zaczerwienienie, ból i obrzęk chorego miejsca. Do tego dochodzi gorączka. Na skórze mogą tworzyć się brzydkie bąble wypełnione krwistą ropą. Zainfekowany fragment skóry wygląda, jakby był poparzony.

Najgorszym powikłaniem cellulitisu jest martwica tkanek objętych zakażeniem. W takim przypadku niezbędne jest ich chirurgiczne usunięcie. Jak już wspominaliśmy, cellulitis nie jest zbyt częstą przypadłością i grozi przede wszystkim osobom z osłabioną odpornością. Szczególnie zagrożeni są ludzie w podeszłym wieku i osoby cierpiące na chorobę nowotworową. Ale również tydzień szalonych imprez i nadużywanie alkoholu może osłabić naszą odporność, więc nie przesadzajmy z tego typu rozrywkami.

Cellulitis leczy się jak wszystkie zakażenia bakteryjne − antybiotykami. Ważne jest, żeby do lekarza zgłosić się jak najwcześniej, kiedy tylko zaobserwujemy pierwsze objawy. Dzięki temu uda się uniknąć groźnych powikłań.