Najczęściej stosowane schematy leczenia to:

• dwie iniekcje: rano i wieczorem – mieszaniny insuliny krótko działającej i o przedłużonym działaniu,
• trzy iniekcje: rano – mieszanina insuliny krótko działającej i o przedłużonym działaniu, przed kolacją – krótko działająca, przed snem – o przedłużonym czasie działania,
• trzy iniekcje: rano i przed kolacją – mieszanina insuliny krótko działającej i o przedłużonym działaniu, przed obiadem – krótko działająca,
• metoda wielokrotnych wstrzyknięć: 3-4 iniekcje insuliny krótko działającej albo szybko działającego analogu przed głównymi posiłkami oraz jednym (przed snem), albo dwóch
(rano i przed snem) wstrzyknięciach insuliny o przedłużonym czasie działania lub jednej iniekcji długo działającego analogu insuliny,
• stały wlew podskórny insuliny krótko działającej lub szybko działającego analogu przy użyciu pompy insulinowej.
Insulinę należy podawać podskórnie:
• w ramiona i brzuch – insuliny krótko działające i analogi szybko działające insuliny
• w okolicę pośladków i ud – długo działające i o przedłużonym czasie działania.

Miejsca iniekcji należy zmieniać tak, aby to samo miejsce nie było wykorzystywane częściej niż ok. raz w miesiącu. Na absorpcję preparatu insuliny ma wpływ wiele czynników.

Przyspieszenie wchłaniania insuliny uzyskuje się w wyniku:

• zwiększonego przepływu krwi na skutek wysiłku fizycznego czy ogrzania miejsca wkłucia,
• masowania miejsca iniekcji,
• wstrzyknięcia domięśniowego,
• mniejszego stężenia podawanej insuliny.

Spowolnienie wchłaniania insuliny ma miejsce:

• przy zmniejszonym przepływie krwi (oziębienie miejsca wkłucia, palenie papierosów),
• w przypadku grubej podskórnej warstwy tkanki tłuszczowej,
• w obecności przeciwciał przeciwinsulinowych.

Samodzielne podawanie insuliny jest coraz łatwiejsze dla pacjentów. Obecnie większość z nich używa do iniekcji wstrzykiwaczy piórowych (dostosowane do preparatów poszczególnych producentów). Coraz powszechniejsze są podskórne pompy insulinowe. Wskazaniem do ich stosowania są: brak uzyskania zadowalającego poziomu podstawowego w leczeniu tradycyjnym, konieczność dużej elastyczności w terapii, praca zmianowa, częste podróże, aktywność sportowa, brak stałych pór spożywania posiłków, duża niestabilność cukrzycy, obawa pacjenta przed częstymi kłuciami, przygotowania do ciąży i ciąża, leczenie owrzodzenia w przebiegu stopy cukrzycowej. Pamiętajmy jednak, że metoda ta nie jest pozbawiona wad.