Jest to choroba nieuleczalna, ale czy śmiertelna?

Niestety, nie mamy narzędzia, dzięki któremu moglibyśmy wyleczyć tę chorobę, tak jak na przykład w przypadku infekcji bakteryjnej, gdzie skuteczny jest antybiotyk. Działanie, jakie podejmujemy my, neurolodzy – zachowawczo, jak i neurochirurdzy – operując, są to działania objawowe. Nie możemy powiedzieć, że jest to choroba śmiertelna, bo większość pacjentów umiera z innych powodów: powikłań krążeniowych, oddechowych. Jest to na pewno choroba postępująca. Jeśli przez kilka lat nie postępuje, to dla nas neurologów jest to tzw. objaw czerwonej flagi i  świadczyć może o postawieniu złej diagnozy.

Leczenie, to najczęściej farmakoterapia, prawda?

Tak i tu złotym standardem jest lewodopa, będąca prekursorem dopaminy, o której braku mówiliśmy w kontekście przyczyn choroby. Kilka lat temu do leczenia włączyli się neurochirurdzy proponując dwie metody operacji.
Jedną z metod jest wszczepienie choremu neurostymulatora mózgowego, za pomocą którego odwracalnie wyłącza się nadaktywne struktury w mózgu, drugą jest operacyjne, nieodwracalne zniszczenie tych struktur.  Obie metody z powodzeniem stosuje na przykład  w Bydgoszczy prof. Marek Harat i jego zespół.

A co sądzi pan o nowoczesnym leczeniu komórkami macierzystymi pobieranymi ze szpiku kostnego chorego? Czy to przyszłość medycyny?

Sama idea jest piękna i logiczna. W przypadku choroby Parkinsona  w mózgu pacjenta brakuje komórek zniszczonej chorobą istoty czarnej wytwarzającej dopaminę. Teoretycznie komórki macierzyste mogą posłużyć do odtworzenia populacji tych zniszczonych komórek. Teoretycznie można je będzie wszczepić w miejsce zniszczonej istoty czarnej. Na razie jednak wszystko to leży w sferze badań, a zatem nie można tego jeszcze traktować jako uznanej metody leczenia. Był czas, kiedy świat zachłystywał się terapią, polegającą na wszczepianiu do mózgu komórek płodowych wytwarzających dopaminę. Metoda ta budziła jednak od początku wiele kontrowersji natury etycznej. W celu uzyskania materiału na jeden przeszczep trzeba było zabić osiem ludzkich płodów. Poza tym okazało się, że odległe kliniczne rezultaty przeszczepów był niezadowalające.

Czy w przypadku choroby Parkinsona możemy mówić o jakiejkolwiek profilaktyce?

Szczerze mówiąc, nie. Nie wiemy, co powoduje tę chorobę, a zatem nie potrafimy też powiedzieć, jak jej zapobiegać. Na koniec powiem coś, co zabrzmi jak truizm, ale na pewno powinniśmy dbać o naszą kondycję fizyczną, o odpowiednią dawkę ruchu i dietę. Osoba wysportowana, szczupła, która zachoruje na chorobę Parkinsona, ma szanse zachować sprawność przez wiele lat. Dla osoby otyłej, zaniedbanej od strony ruchowej będzie to o wiele trudniejsze.