W takich „diagnozach” nie ma zwykle cienia prawdy. Na grypę zapadamy bowiem stosunkowo rzadko – nawet w sezonach, gdy choroba ta jest powszechna. Rzadko w porównaniu z tym, jak często łapiemy zwykłe przeziębienia bądź infekcje grypopodobne na tle wirusowym.

Zaufać lekarzowi

Najczęstszą przyczyną infekcji są wirusy. – Nie leczy się ich antybiotykami, bo są nieskuteczne – dodaje dr Katarzyna Tujakowska. – To bardzo ważna sprawa, by rodzice chorych dzieci i chorzy dorośli nie domagali się od lekarza antybiotyku na wszelki wypadek. Zbyt częste i nieuzasadnione stosowanie antybiotyków może niepotrzebnie osłabiać naturalne mechanizmy obronne. Tymczasem rodzice często nie potrafią znieść wysokiej gorączki u dziecka i zamiast ją przeczekać i leczyć objawowo, dają antybiotyk. Oczywiście, są sytuacje, gdy jego podanie jest niezbędne, gdy na przykład przy infekcji wirusowej doszło do nadkażenia bakteryjnego. Jednak o rozpoczęciu terapii antybiotykiem powinien zdecydować lekarz! Należy mu zaufać, jeśli na początku infekcji kataralnej zaleca witaminę C i rutynę, nawadnianie organizmu, obserwowanie rozwoju choroby i kontrolę po kilku dniach…

Szczęściarze mają katar

Najczęstszym objawem przeziębienia jest katar i na nim nierzadko wszystko się kończy. Wirusy wywołujące przeziębienia – a jest ich około dwustu – namnażają się zazwyczaj w śluzówce nosa, co w konsekwencji prowadzi do pojawienia się wodnistego kataru. To z kolei skutkuje obrzękiem błon śluzowych, uczuciem zapchania nosa. Z czasem katar gęstnieje, a potem zanika.

Od takiego typowego przebiegu przeziębienia są, oczywiście, odstępstwa. To dlatego, że są osoby ze skłonnościami do chorób gardła, tchawicy czy krtani. To osoby, u których któryś z tych organów jest mniej odporny na chorobotwórcze drobnoustroje. Dla nich katar to żaden problem. Czasem dotkliwszy jest dla nich ból gardła czy obrzęk krtani, prowadzący do duszności i charakterystycznego kaszlu, przypominającego szczekanie.

Gorączka sprzymierzeńcem

Pediatrzy namawiają rodziców, by wkroczyli z łagodnymi środkami przeciwgorączkowymi dopiero wówczas, gdy temperatura przekroczy 38 st. C. Dlaczego? Bo nieco podniesiona sprzyja walce z infekcją. Dzieje się tak, gdyż przy 37,5-38 st. C nasze białka odpowiedzialne za odporność są najbardziej aktywne, więc najłatwiej zwalczają chorobę, a wirusy wolniej się namnażają.

Działające bardziej radykalnie środki przeciwgorączkowe warto zostawić na wypadek wyższej temperatury i sytuacje, gdy mamy do czynienia z gwałtownym jej wzrostem. Decydując o podaniu leku przeciwgorączkowego należy jednak pamiętać o różnej odporności naszych organizmów na temperaturę. Dla jednej osoby gorączka sięgająca 38 stopni C to już bowiem dramat, dla innej – nic wielkiego. – Temperatura może być więc sprzymierzeńcem w walce z chorobą – podsumowuje dr Katarzyna Tujakowska. – Trzeba jednak pamiętać o negatywnych konsekwencjach utrzymującej się dłużej wysokiej temperatury. To ich, a nie samej gorączki się boimy. Wysoka temperatura może powodować tzw. drgawki gorączkowe, mogące prowadzić do utraty przytomności włącznie.