W dzisiejszych czasach proces leczenia nie ogranicza się do przyjmowania przez chorego tylko jednego farmaceutyku. Lekarz zaleca bowiem stosowanie kilku preparatów jednocześnie, czyli tzw. leczenie skojarzeniowe. Zdarza się, iż pacjenci dodatkowo przyjmują inne, niezapisane przez lekarza środki. W takich przypadkach może dochodzić do interakcji leków, czyli wzajemnego ich oddziaływania.

W toku badań wyodrębniono grupy leków, które szczególnie obarczone są ryzykiem wystąpienia interakcji. Należą do nich leki stosowane w leczeniu chorób krzepliwości krwi, układu oddechowego, serca lub przemiany cukrów, gdyż wiele z nich stosuje się w dawce o małym marginesie bezpieczeństwa (ich dawka lecznicza jest bliska dawce toksycznej). Nawet nieznaczne podwyższenie stężenia może być toksyczne w przypadku zażywania antybiotyków aminoglikozydowych, soli litu, teofiliny, digoksyny i warfaryny.

Z kolei doustne środki antykoncepcyjne, kortykosteroidy, karbamazepina oraz leki antyarytmiczne tracą swoje właściwości w przypadku niewielkiego zmniejszenia dawki. Także niektórzy pacjenci są bardziej podatni na wystąpienie w ich organizmie interakcji między farmaceutykami. Do grupy tej należą ludzie ciężko chorzy, głównie na choroby wątroby, nerek, padaczkę, niewydolność serca, niedoczynność tarczycy, nowotwory oraz osoby starsze. Interakcje między lekami mogą być pożądane (przewidziane i kontrolowane przez lekarza) bądź też nie (nieoczekiwane i niekorzystne).

Stwierdzono, iż liczba niekorzystnych interakcji wzrasta proporcjonalnie do liczby przyjmowanych leków (w przypadku jednoczesnego stosowania pięciu lub więcej leków jest jeszcze większa). Niejednokrotnie opisywano śmierć pacjentów korzystających z leczenia skojarzeniowego (w konsekwencji leczenia dikumarolem i wodzianem chloralu, imipraminą i kwasem acetylosalicylowym, czy lekami przeciwzakrzepowymi i fenobarbitalem). Uwzględniając z kolei mechanizm działania, interakcje między lekami dzieli się na farmaceutyczne, farmakokinetyczne oraz farmakodynamiczne.