Problem ten dotyczy około 1% kobiet. Z poronieniem nawracającym mamy do czynienia, gdy następują po sobie przynajmniej trzy straty płodu. W praktyce dwa poronienia są już wskazaniem do wykonania badań, mających na celu zdiagnozowanie przyczyny niepowodzeń.

Przyczyny poronień nawracających

Nieznane lub idiopatyczne

Przynajmniej w połowie poronień nawracających przyczyna jest nieznana. Większość kobiet z dwoma lub trzema poronieniami nie posiada ewidentnych defektów odpowiedzialnych za kolejne utraty ciąż. Poronienia te, szczególnie u kobiet roniących jednokrotnie, często wywołane są przypadkowymi czynnikami. Badania diagnostyczne robi się więc dopiero po dwóch kolejnych poronieniach.

Genetyczne i chromosomalne

Przeważająca większość wczesnych poronień ma podłoże genetyczne. W mniej niż 3% przypadków zarówno kobieta jak i jej partner mogą posiadać nieprawidłowy garnitur chromosomalny, wielokrotnie przekazywany w kolejnych ciążach. Można to określić pobierając krew obojga partnerów na badania genetyczne. Wyniki uzyskuje się zazwyczaj po 5-6 tygodniach. Jeśli wynik jest nieprawidłowy, daną osobę należy wysłać na konsultację genetyka klinicznego. Najczęstszą przyczyną poronień nawracających jest zrównoważona lub wzajemna translokacja. W tej sytuacji chromosomy pomimo swojej prawidłowej liczby mają zaburzony układ.

Nieprawidłowości macicy lub szyjki

Przyczyną poronienia mogą być wady macicy - macica dwurożna, jednorożna, podwójna, macica z przegrodą, macica zmieniona mięśniakowato. Nieprawidłowości te można wykryć za pomocą badania USG, histerosalpingografii lub histeroskopii (endoskopowe badanie macicy poprzez pochwę i szyjkę).

Niewydolność cieśniowo-szyjkowa może powstać np.: po przebytych zabiegach lub po porodzie. Powoduje bezbolesne rozwieranie szyjki macicy i pękanie błon płodowych zwykle w połowie ciąży. Może być rozpoznana już w 14-16 tygodniu ciąży przy zastosowaniu ultrasonograficznej głowicy przezpochwowej. Zapobiec temu powikłaniu można poprzez założenie szwu na szyjkę, co zapobiega jej rozwieraniu.