Do udaru może dojść z dwóch powodów. Gdy do mózgu nie dopłynie odpowiednia ilość krwi, bo odpowiednia tętnica jej nie dostarczyła, albo gdy dopłynie jej za dużo, bo naczynie doprowadzające krew zostało uszkodzone. W 8 na 10 przypadków to udary niedokrwienne. W konsekwencji po udarze może wystąpić (najczęściej po jednej stronie ciała) niedowład lub porażenie mięśni twarzy, ręki i nogi i jakby „znieczulenie” twarzy, ręki i nogi.

Najbardziej narażone na udar są osoby starsze z nadciśnieniem, palące, chore na cukrzycę, mające zaburzenia rytmu serca (przede wszystkim migotanie przedsionków), miażdżycę. Prof. Zbigniew Gaciong z Katedry i Kliniki Chorób Wewnętrznych, Nadciśnienia Tętniczego i Angiologii Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego tłumaczy:

– Gdy wystąpi kilka objawów: uczucie nierównej pracy serca (kołatanie), łatwe męczenie się, zadyszka, osłabienie, bóle w klatce piersiowej, omdlenie, to może sugerować migotanie przedsionków. A jest to o tyle istotne, że migotanie przedsionków to ważny czynnik ryzyka udaru mózgu! Migotanie pięciokrotnie zwiększa ryzyko udaru! Jeden na sześć udarów występuje u chorego z migotaniem. Udar w przebiegu migotania ma bardzie ciężki przebieg. Ryzyko zgonu w trakcie udaru jest dwukrotnie większe, jeśli występuje migotanie przedsionków. Niestety, ryzyko udaru jest także wysokie u chorych z bezobjawowym migotaniem.

Jeżeli pacjent lub jego rodzina zauważą pierwsze objawy choroby, pacjent powinien być natychmiast skierowany do szpitala i leczony na wyspecjalizowanym oddziale, tzw. oddziale udarowym. To może uratować mu życie, a nawet uchronić od inwalidztwa.