Czy uroda jest nam w stanie pomóc w codziennym życiu? A może w równym stopniu jest nam w stanie zaszkodzić? Co ze stereotypem, że piękne kobiety nie grzeszą inteligencją?

Rzeczywiście, czasem tak się zdarza, że osoby obdarzone urodą mogą zyskiwać w pewnych sytuacjach. Słyszałem o kobietach unikających mandatu, o tych które zyskiwały lepsze oceny na egzaminach. Ale atrakcyjność fizyczna może też sprawiać sporo kłopotu, jak w jednej z piosenek Agnieszki Osieckiej – „Nikomu nie żal pięknych kobiet” – uroda jest przedmiotem zazdrości, onieśmiela potencjalnych adoratorów. Przystojni mężczyźni i ładne kobiety narzekają, że inni widzą tylko ich piękno zewnętrzne, a nie dostrzegają przymiotów ducha i intelektu. Wiele blondynek cierpi z powodu niesłusznych, stereotypowych opinii na temat związku między ich kolorem włosów a inteligencją.

Z drugiej strony media kształtują powszechny kult idealnego piękna, dlatego frustrujemy się, patrząc na wygładzone w Photoshopie twarze modelek i perfekcyjnie wyrzeźbione ciała modeli. Chcielibyśmy wyglądać tak samo i wciąż jesteśmy z siebie niezadowoleni, nie mogąc osiągnąć ideału. Myślę, że kluczowa jest świadomość tego, że nasza fizyczność się zmienia, może ją zniekształcić choroba, nieuchronnie wpłynie na nią czas. Uświadamianie sobie i innym, że „najważniejsze jest niewidoczne dla oczu”, pomoże nie ulegać tej presji. Dlatego warto jest kształtować w sobie zdrowy dystans do własnego wyglądu. Miejmy oparcie w sobie, starajmy się siebie lubić takimi, jacy jesteśmy i nie oceniajmy siebie zbyt surowo. Uśmiechajmy się do swoich wad, także tych związanych z wyglądem fizycznym.