Inne nieżyty nosa

Przyczynami nieżytu nosa mogą być także:

- praca w klimatyzowanych pomieszczeniach,
- czynniki fizyczne (zmiana temperatury, wilgotności otoczenia),
- zanieczyszczenie środowiska,
- nadużywanie preparatów obkurczających błonę śluzową nosa,
- stosowanie niektórych leków,
- zmiany hormonalne,
- zakażenia grzybicze,
- polipy nosa.

Warto zwrócić uwagę, na hormonalny nieżyt nosa, który występuje: w ciąży (od 2 miesiąca), w okresie pokwitania, w trakcie przyjmowania doustnych środków antykoncepcyjnych oraz estrogenów, a rzadziej w niedoczynności tarczycy. Często bagatelizowanym przez pacjentów schorzeniem jest polekowy nieżyt nosa, powstały na skutek stosowania leków α-adrenergicznych miejscowo obkurczających błonę śluzową nosa dłużej niż 7 dni. Preparaty te powodują nawrót obrzęku błony śluzowej po odstawieniu leku oraz uczucie zatkania nosa, co skłania chorego do ponownego ich używania. Niektóre leki, stosowane doustnie, takie jak: aspiryna, rezerpina (obecnie rzadko stosowana), inhibitory ACE, metyldopa, guanetydyna, fentolamina, β-blokery, a także NLPZ mogą także powodować zapalenie błony śluzowej nosa.

Nieżyt nosa u dzieci

W przypadku ostrego nieżytu nosa postępowanie lecznicze polega na podawaniu leków objawowych, takich jak: wapno, witamina C, rutyna. U niemowląt i małych dzieci należy ostrożnie stosować krople obkurczające do nosa ze względu na małą różnicę między dawką terapeutyczną a toksyczną. Dawka toksyczna może wywołać objawy ze strony układu krążenia i OUN. Należy unikać podawania kropli oleistych i maści do nosa, ponieważ hamują one ruch rzęsek, powodując zaleganie wydzieliny w jamach nosa. Leczenie nieżytów przewlekłych  polega głównie na eliminacji czynników zewnętrznych oraz zapobieganiu infekcjom górnych dróg oddechowych oraz oczyszczaniu nosa.

Nowością na rynku farmaceutycznym jest balsam do smarowania klatki piersiowej, poprawiający drożność nosa, ułatwiający oddychanie (sosna, rozmaryn) i zapewniający spokojny sen dziecku. Może on być stosowany od pierwszych dni życia noworodka, z wyjątkiem wcześniaków.

Bibliografia:

1. Zapalenia górnych dróg oddechowych − codzienny problem w praktyce lekarza rodzinnego, „Medycyna Rodzinna” 5/2002, s. 154-160.
2. Schwarz G., Carlsson S., Alergie pokarmowe. Przyczyny. Rozpoznawanie. Prawidłowe Odżywianie, Warszawa 2003.
3. Otorynolaryngologia dziecięca, red. Mieczysław Chmielik, Wydawnictwo Lekarskie PZWL 2004.