Kolejnym ważnym zadaniem witaminy D jest dopilnowanie, by organizm, oprócz wapnia, przyswajał fosfor. Pierwiastek ten jest nam potrzebny do tego, aby doszło do procesu mineralizacji wapnia w kościach i zębach. Natomiast duet wapnia i fosforu zapewnia prawidłowe przekazywanie impulsów nerwowych, ma wpływ na skurcze mięśni, m.in. mięśnia sercowego. Nie zdajemy sobie sprawy, że tym samym witamina D ma wpływ na nasz słuch, bo kostki ucha wewnętrznego potrzebują fosforu i wapnia, by przekazywać informacje akustyczne do mózgu.

Przebywanie na słońcu przez kwadrans dziennie stanowi wystarczającą gwarancję, że dojdzie do syntezy witaminy D. Lato sprzyja temu procesowi, ale uwaga - silne filtry anty-UV ograniczają dostęp UVB do skóry. Nie należy też liczyć, że słoneczne promienie zastąpią nam seanse w solarium - lampy solariów emitują promienie UVA, które nie biorą udziału w wytwarzaniu witaminy D.

Potrzebną organizmowi pozasłoneczną dawkę (20 proc.) mogą zapewnić kompozycje witaminowe, tran (obecnie szczęśliwie w kapsułkach) lub pokarm. Bogate w witaminę D są tłuste ryby morskie, takie jak: węgorz, sardynki, szprotki, makrela, a także nabiał, czyli: sery, masło, śmietana i mleko.

U małych dzieci zaburzenia w przyswajaniu witaminy D objawiają się psuciem zębów. Zjawisko to może być sygnałem celiakii. Nietolerancja glutenu i związane z tym zaburzenia w funkcjonowaniu jelit utrudniają wchłanianie składników mineralnych. U dorosłych niedobory witaminy D mogą powodować kruszenie zębów i z pewnością związane są z osteoporozą. W razie niepokojących objawów lekarz zleci stosowne badania i zaproponuje dawki witaminy D, jakie powinno się przyjmować. Kuracja na własną rękę grozi przedawkowaniem, co prowadzi do hyperkalcemii, czyli podniesienia poziomu wapnia we krwi. Konsekwencją tego stanu jest jego odkładanie na ściankach naczyń krwionośnych oraz w nerkach, co prowadzi do kamicy nerkowej i miażdżycy.