- Teatr towarzyszy pani rodzinie od trzech pokoleń. Czy kiedykolwiek zastanawiała się pani nad wyborem innego zawodu niż aktorstwo?

Nie, nigdy. Żeby wykonywać ten zawód, musiałam pokonać wadę wymowy, a to wymagało gigantycznej pracy i determinacji. A teatr rzeczywiście towarzyszył mi, odkąd pamiętam. Pierwszy raz za kulisami znalazłam się, gdy byłam małą dziewczynką. Zaprowadził mnie tam mój tata, który był wówczas kierownikiem technicznym w Teatrze Bagatela w Krakowie. Oglądałam wtedy, oczywiście zza kulis, przedstawienie "W pustyni i w puszczy”.

- Pochodzi pani z Krakowa. Jak wspomina pani okres dzieciństwa?

Kraków jest miejscem magicznym. Choć nie od razu poczułam klimat tego miasta. Moje dzieciństwo upłynęło w latach 60. i 70., a to był trudny czas. Zaczęłam tęsknić za Krakowem, kiedy z niego wyjechałam. Myślę też, że to miasto zmieniło się bardzo od tamtego czasu... jak zresztą wszystkie miasta w Polsce.

- Od wielu lat jest pani cenioną aktorką Teatru Wybrzeże, ma pani w swoim dorobku wiele prestiżowych nagród za kreacje teatralne. Czy zawód aktora jeszcze panią zaskakuje?

Ciągle zaskakuje mnie jego niewymierność i rodzaj niesprawiedliwości, ale potrafi także mnie zadziwić radością, którą mi przynosi. Lubię też rodzaj nieobliczalności, którą ten zawód czasami pozwala mi odkryć w sobie.

- Grywa pani przede wszystkim postaci mroczne, skomplikowane. W jakim stopniu jest to zgodne z pani osobowością?

W takim samym stopniu, w jakim dotyczą tematów dla mnie trudnych. Na co dzień nie pozwalam im się zdominować. Takie role pozwalają mi przemyśleć mroczne tematy. Czy są tożsame z moją osobowością? Nie wiem ... ale chyba tak.

- Jest pani również pedagogiem. Czego można się nauczyć, będąc nauczycielem?

Praca z młodymi artystami to nieustająca mobilizacja, ciągłe oglądanie świata na nowo. Sądzę, że moi studenci nie pozwalają mi na rutynę.