Organizm człowieka dostosowuje się do każdej pory roku, lecz nie robi tego ot tak w ciągu kilku sekund, lecz potrzebuje na to trochę czasu. Na dodatek, ta adaptacja nie zawsze musi być przyjemna, szczególnie gdy któraś z pór ciągnie się niemiłosiernie (albo tak nam się tylko wydaje). Najgorzej jest pod koniec zimy. Organizm jest zmęczony, brakuje nam światła, coraz gorzej znosimy chłód, a „osiadły” tryb życia rozleniwił nas tak, że przejście w nowy, wiosenny rytm jest jak wędrówka na K2. Ale robimy to, bo musimy, choć zajmuje nam to około czterech tygodni.

Długo? Długo.  Ale na tym nie koniec. Po drodze organizm musi walczyć z dużymi zmianami: temperatura jest coraz wyższa, dzień coraz dłuższy, słońce mocniejsze, czasami pada, czasami jest ciepło, a kiedy indziej chłodno. No i jeszcze jedno: w pewnym momencie musimy zmienić swój rytm dobowy, musimy przesunąć wskazówki zegarków o godzinę do przodu, co oznacza, że wstajemy o te sześćdziesiąt minut wcześniej niż przez ostatnie miesiące. Nasz organizm nie jest obojętny na te zmiany. Wręcz przeciwnie, także zaczyna inaczej funkcjonować.

Hormon szczęścia zatrudnię

W okresie przejściowym, w czasie między zimą a wiosną, organizm próbuje dostroić się do nowej rzeczywistości: zmiany zachodzą w układzie krążenia, trawiennym, immunologicznym i nerwowym. Szybciej oddychamy, inny jest poziom hormonów, które odpowiadają za nasze samopoczucie (dobra kondycja psychiczna zleży m.in. od równowagi między wydzielanym pod wpływem stresu kortyzolem a serotoniną zwaną hormonem szczęścia). Nie ma więc nic dziwnego w tym, że tej wędrówce na K2, czyli tak zwanemu przesileniu wiosennemu, towarzyszą zaburzenia nastroju, takie jak smutek, płaczliwość, podenerwowanie, zaburzenia koncentracji, senność, apatia. Pytanie, czy można nad tą chwiejnością emocjonalną zapanować. Można.

Jak więc pozbyć się apatii, nabrać energii i z uśmiechem doczekać pełni wiosny? To proste, należy jak najszybciej zaktywizować swój umysł i ciało, tak aby zapanowała między nimi harmonia. I trzeba umieć się relaksować. Tylko jak to zrobić? Oto kilka podpowiedzi...

W sprawnym ciele zdrowy duch

Zdaniem specjalistów podstawą walki z wiosennym przesileniem są: ruch, odpowiednia dieta i zdrowy odpoczynek. Zacznijmy więc od tego pierwszego. A dokładniej? Dobrze byłoby, gdyby ruch na świeżym powietrzu wszedł nam w nawyk. I to codzienny. I przynajmniej przez pół godziny. To nie będzie łatwe po zimowym leniuchowaniu, tym bardziej jeśli jesteśmy „niedźwiedziami” (zimą raczej śpimy, a przynajmniej nie opuszczamy bez potrzeby swojego legowiska, czyli domu, i tak jak misie jesteśmy o tej porze roku obrośnięci tłuszczem).

Od czego więc zacząć? Od spacerów. Po parku, lesie. Z małżonkiem, dziećmi, psem. I niech nie straszna będzie nam zmienna aura. Pada? Załóżmy płaszcz przeciwdeszczowy i kalosze. Jest zimno? Ubierzmy się ciepło, najlepiej na „cebulkę”. Wieje? Wiatrochronne kurtki można kupić w sklepie, jeśli nam się uda – za rozsądną cenę.

Dobrym sposobem na rozruszanie rozleniwionego ciała, i to bez względu na wiek, jest też: jazda na rowerze, jogging, nordic walking, rolki (to propozycja dla trochę młodszych). Można też zapisać się na fitness, aerobic, step, bądź parę godzin w tygodniu spędzić na siłowni. Nie ma jednak nic lepszego niż ruch na świeżym, a nie klimatyzowanym powietrzu.