Choroby autoagresywne

Powierzchnia każdej ludzkiej komórki posiada specyficzne białka, tzw. antygeny, które tworzą barierę ochronną. Układ odpornościowy rozpoznaje je jako należące do komórek własnego organizmu, dzięki czemu system obronny nie atakuje ich i nie wytwarza przeciwko nim przeciwciał. Zjawisko to nosi nazwę tolerancji immunologicznej na własne antygeny.

W przypadku chorób autoimmunologicznych brak tej cechy sprawia, że białe ciałka krwi uznają niektóre komórki organizmu za obce, co prowadzi do niszczenia własnych tkanek. Narząd, który zostaje uznany przez układ odpornościowy za wroga, nie ma szans na obronę.

Istnieje kilka teorii na temat genezy chorób autoagresywnych. Według jednej z nich wirusy z przebytych chorób (np.
zapalenie mięśnia sercowego, mononukleoza, zapalenie płuc, grypa, zapalenie wątroby i in.), które kryją się w organizmie w formie utajonej, zmieniają struktury naszych komórek, nadając im cechy antygenów. W ten sposób wywołują reakcję autoimmunologiczną, czyli inwazję białych ciałek krwi, które zaczynają traktować te zmienione przez wirusy komórki jak potencjalnego intruza i doprowadzać do ich zniszczenia.

Inne teorie obwiniają silne alergie pokarmowe i niedobory witamin, szczególnie cynku, za powstawanie chorób autoagresywnych. Uważa się, że reakcje alergiczne powstałe na pewne pokarmy mleczne lub gluten mogą powodować spustoszenie w osłonach mielinowych otaczających nerwy, czego następstwem jest np. stwardnienie rozsiane.

Według naukowców, dieta jest jednym z kluczowych sposobów zapobiegania i walki z chorobami autoimmunologicznymi.


Kolejnym negatywnie wpływającym czynnikiem na choroby autoimmunizacyjne jest nieprawidłowo funkcjonujący system nerwowy, czyli życie w ciągłym stresie, podatność na choroby psychiczne (depresje). Ogólnie wiadomo, że system odpornościowy i system nerwowy są ściśle ze sobą powiązane. Istnieje wiele dowodów na to, że stan psychiczny człowieka ma wpływ na powstawanie chorób autoagresywnych.

Osoby chorujące na depresję są bardziej podatne na infekcje i choroby w ogóle, ponieważ ich system odpornościowy jest osłabiony. Wszystkie negatywne sygnały ze strony systemu nerwowego oraz niezdrowy tryb życia (używki, brak ruchu, niezdrowa dieta itp.) sprawiają, że białe ciałka krwi przystosowują się do tych warunków. W następstwie białe ciałka zaczynają atakować różne tkanki. Obecnie istnieje już wiele danych, które potwierdzają tę niezwykłą teorię.

Niestety, lista chorób autoagresywnych wydłuża się z roku na rok. Mówi się o ponad 20 chorobach autoagresywnych. Zalicza się do niech m.in. stwardnienie rozsiane, cukrzycę młodzieńczą, nadczynność i niedoczynność tarczycy, chorobę Parkinsona, bielactwo, chorobę Crohna, łysienie plackowate, toczeń rumieniowaty, reumatoidalne zapalenie stawów i wiele innych.

Klasyczne metody leczenia polegają na hamowaniu aktywności systemu odpornościowego poprzez podawanie kortykosteroidów, co niestety prowadzi do wielu skutków ubocznych. Kortykosteroidy bowiem niszczą system obronny człowieka. Każda odmiana choroby autoagresywnej jest jednak leczona nieco inaczej, ponieważ dotyczy innego narządu.