W takim wypadku należy zapomnieć o kąpielach słonecznych, a najlepiej całkowicie zrezygnować z wystawiania skóry na słońce. Jeśli to nie będzie jednak możliwe, należy zasłaniać ciało przewiewnymi, bawełnianymi ubraniami, zakładać kapelusze i okulary ochronne oraz smarować twarz i ręce kremami z filtrami o jak najwyższych wskaźnikach ochronnych przed UVA i UVB. Należy przy tym uważać, aby filtry te nie zawierały w składzie kwasu paraaminobenzoesowego (PABA) oraz benzofenonu, gdyż substancje te same są światłouczulaczami.

Niektóre leki powodują nadwrażliwość na promieniowanie ultrafioletowe, co skutkuje natychmiastowymi i ostrymi oparzeniami słonecznymi. Dolegliwość ta jest zazwyczaj czasowa i mija w ciągu kilku dni po odstawieniu leku. Do grupy tych środków należą:

•    dziegieć, będący lepką cieczą barwy ciemnobrązowej powstającą podczas suchej destylacji drewna (głównie kory brzozowej) lub węgla kamiennego. Do dziś, choć coraz rzadziej ze względu na swój specyficzny zapach, jest stosowany w leczeniu łuszczycy, można go także znaleźć w niektórych szamponach przeciwłupieżowych;

•    psoraleny, czyli związki pozyskiwane z niektórych roślin: dziurawca, arcydzięgla, pietruszki, selera czy bergamotki. Są one składnikami przyspieszaczy opalania, środków przeciwłuszczycowych, uspokajających oraz perfum;

•    niektóre antyseptyki, w tym pochodne kwasu salicylowego;

•    antybiotyki z grupy tetracyklin (przede wszystkim doksycyklina, ale także minocyklina, chlorotetracyklina, oksyterracyna i limecyklina), stosowane m.in. w leczeniu ciężkich postaci trądziku;

•    niektóre niesteroidowe leki przeciwzapalne: ibuprofen, ketoprofen, naproksen, benoksaprofen, piroksykam; w interakcje ze słońcem nie wchodzi natomiast paracetamol;

•    sulfonamidy i ich pochodne o działaniu bakteriostatycznym, które są jednymi z najsilniejszych fotouczulaczy;

•    karbutamid, tolbutamid i chlorpropamid stosowane w leczeniu cukrzycy;

•    leki odwadniające: chlorotiazyd, hydrochlorotiazyd lub furosemid;

•    antybiotyki chinolonowe, a wśród nich kwas nalidyksowy, fleroksacyna, lomefloksacyna, pefloksacyna, ciprofloksacyna;

•    difenhydramina – substancja o działaniu antyhistaminowym; z kolei powszechnie stosowane cetyryzyna oraz loratadina nie powodują fotouczuleń;

•    chlordiazepoksyd o działaniu uspokajającym;

•    pirytynol, będący pochodną witaminy B6 i stosowany w leczeniu wielu chorób układu nerwowego;

•    antybiotyki przeciwgrzybicze, np. gryzeofulwina, stosowane przede wszystkim w postaci maści;

•    fibraty, czyli leki regulujące metabolizm lipidów i obniżające stężenie cholesterolu we krwi, takie jak fenofibrat, klofibrat oraz bezafibrat;

•    leki hormonalne (estrogeny i progesteron) podawane podczas hormonalnej terapii zastępczej oraz jako środki antykoncepcyjne (zwłaszcza wśród kobiet, u których w czasie ciąży występowała ostuda);

•    leki przeciwwirusowe, takie jak zidowudyna;

•    środki przeciwgruźlicze, np. izoniazyd.