Leczenie miażdżycy

Oderwanie płytki miażdżycowej, tworzenie zatoru prowadzi do zawału mięśnia sercowego, dlatego też profilaktyka i leczenie tego zespołu chorobowego to jeden z czynników zapobiegający wystąpienia zawału mięśnia sercowego.
Zwiększenie stężenia lipoprotein we krwi w znacznym stopniu przyczynia się do rozwoju arteriosklerozy. Wymiernym parametrem oceniającym zaawansowanie choroby miażdżycowej jest określenie stężenia poszczególnych frakcji lipoprotein:

•    LDL (Low Density Lipoproteins) – lipoproteiny o małej gęstości, będące głównym transporterem cholesterolu z wątroby do innych narządów. To LDL są odpowiedzialne za odkładanie się cholesterolu na powierzchni błon.
•    Lipoproteiny o bardzo małej gęstości (VLDL) transportują lipidy z wątroby do komórek tłuszczowych.

To te dwie frakcje określane są często jako czynniki miażdżycotwórcze.

Komu grozi zawał?

Najbardziej zagrożeni wystąpieniem zawału serca są pacjenci ze zdiagnozowaną chorobą niedokrwienną mięśnia sercowego. Choroba wieńcowa powoduje przewlekłe niedotlenienie serca spowodowane zwężeniem światła tętnic odżywiających mięsień sercowy. Pacjenci muszą zażywać leki zwiększające ukrwienie mięśnia sercowego.
W przerywaniu napadów dusznicy bolesnej popularnie stosowana jest nitrogliceryna, która w postaci aerozoli, lingwetek działa bardzo szybko, lecz krótkotrwale. Po około 30-60 sekundach od momentu podania wywołuje oczekiwany efekt leczniczy.

Przy stosowaniu nitrogliceryny chory powinien pamiętać, aby natychmiast usiąść lub – jeśli to możliwe – położyć się. Nitrogliceryna bardzo silnie rozszerza naczynia krwionośne i może wywołać nagły spadek ciśnienia, co może spowodować osłabienie, a nawet utratę przytomności. Przy ataku chory może przyjąć maksymalnie dwie dawki w odstępie kilku minut. Nieustępujący ból połączony z bladością powłok skórnych świadczy o rozpoczynającym się ataku serca i wymaga natychmiastowej interwencji lekarza.