Pożywka dla raka

Takie cechy osobowości charakterystyczne są dla kobiet, które za tę swoją pozorną zgodność z otaczającym je światem i autentyczną bezradność zapłacić mogą chorobą – rakiem piersi. Osobowość WZC to bowiem zespół cech typowych dla Amazonek. – Według niektórych naukowców WZC nazwać można osobowością nowotworową – wyjaśnia Renata Buczyńska, psycholog kliniczny z inowrocławskiej Pracowni Psychologicznej Anima. – Amazonki to często osoby, które w dzieciństwie lub wczesnej młodości doznały poważnych strat emocjonalnych. To mogła być śmierć kogoś bliskiego, na przykład jednego z rodziców, poczucie, że matka lub ojciec faworyzowali rodzeństwo. To osoby, które nie odczuły głębokiej, bezwarunkowej miłości ze strony bliskich, dręczące się tym i… dręczące innych. Dokonując podsumowania swych życiowych dokonań często okazują się bankrutkami, osobami, które niczego ważnego nie dokonały, bo zawsze na pierwszym planie stawiały sprawy innych.

Przekonanie o odrzuceniu przez rodziców, żal nad zmarnowanym, przetrwonionym życiem bez jakichkolwiek dokonań wprost prowadzą do ugruntowania się poczucia krzywdy. A gdy do tego dojdzie kolejne zranienie, strata pracy, śmierć w rodzinie, organizm może nie mieć już siły walczyć, a właśnie w takich sytuacjach może dojść do ujawnienie się choroby nowotworowej. Naukowcy już od dawna wiedzą, że choroba powoduje stres, ale i odwrotnie – stres powoduje chorobę. Z badań wynika, że kobiety, które zachorowały na raka piersi, często przez kilka lat przed wykryciem choroby przeżywały silne, negatywne emocje. U osób zdrowych takie traumy były znacznie rzadsze.

Jak ogrody

Na zajęciach z Amazonkami psycholog stara się wpłynąć na ich postawę. – Macie ogrody? – pyta Renata Buczyńska. Amazonki potakują, a psycholog ciągnie dalej: – Dbacie o nie, wyrywacie chwasty, podlewacie. A teraz wyobraźcie sobie, że Wy same jesteście jak ogrody. Wam też należy się pielęgnacja i opieka. Nie tylko Waszym ciałom, ale i „głowom” – mówi. I uczy – asertywności, niepoddawania się presji otoczenia, umiejętności rozpoznawania własnych potrzeb i realizowania ich bez poczucia winy, bez poczucia cudzej krzywdy. – Wtedy choroba przestaje być przeszkodą wyłączającą je z życia – dodaje psycholog. – A gdy nie są już tak uzależnione od innych, słabe i niepewne siebie, żyją dłużej, lepiej, z większą satysfakcją, rośnie też ich szansa na wyzdrowienie.

Badania ujawniają jeszcze jedną prawidłowość – kto stara się sam borykać z chorobą i z towarzyszącymi jej negatywnymi stanami emocjonalnymi, ma mniejsze szanse na zmianę swych postaw, gorzej znosi i diagnozę, i uboczne skutki leczenia. Co więcej – gorzej ocenia jakość swojego życia, żyje krócej i ma mniejsze szanse na wyzdrowienie.