Zaparcia stanowią dziś coraz większy problem, tym bardziej że nie znają ograniczeń ani wieku, ani płci. Dolegliwość ta nie omija tak osób starszych, jak i nastolatków, a nawet niemowląt. Na równi dokucza kobietom i mężczyznom. Choć nie jest to choroba w ścisłym tego słowa znaczeniu, potrafi skutecznie uprzykrzyć życie cierpiącej na nie osoby. Przyjrzyjmy się zatem bliżej tej przypadłości. Czym zasłużyła sobie na miano choroby cywilizacyjnej?

Codzienna toaleta?

Codzienne wypróżnianie się nie musi być normą. Błędnie sądzą ci, którzy uważają, że częste odwiedzanie toalety jest oznaką, że nasz układ trawienny funkcjonuje jak należy. Za normalną częstotliwość oddawania stolca można przyjąć od 3 razy dziennie do 3 razy na tydzień. Pamiętajmy jednak, że każdy z nas ma swój naturalny tryb wypróżnień i zbyt częste czy zbyt rzadkie wizyty w toalecie nie muszą oznaczać, że z naszymi jelitami jest coś nie tak. Nie musimy też wcale przyglądać się temu cyklowi wypróżnień. Dopiero zbyt częste okresy zaparć, które powodują dyskomfort, powinny być skonsultowane z lekarzem, gdyż mogą być objawem znacznie poważniejszych schorzeń, jak wyjątkowo niebezpieczne organiczne zwężenie jelita.

Co może się kryć za zaparciami

Jak już wspomniano, zaparcia same w sobie nie są chorobą, wskazują jedynie na nieprawidłowe procesy zachodzące w naszym organizmie. Jako najczęstszą przyczynę podaje się niewłaściwą, ubogą zwłaszcza w błonnik dietę i siedzący tryb życia, a także częste tłumienie odruchu defekacyjnego. Jeśli odruch ten z różnych przyczyn bywa hamowany (pośpiech, dyskomfort związany z wypróżnianiem się w obcych miejscach albo brak w najbliższym otoczeniu toalety), może dojść do jego całkowitego zaniku. Prowadzi to do tzw. chronicznych zaparć, kiedy to zalegający w odbytnicy kał sprawia, że odbytnica ulega znacznemu rozszerzeniu. Z czasem może to doprowadzić do stopniowej utraty zdolności mechanicznego reagowania na psychiczny bodziec inicjujący wypróżnienie. Zaparcia mogą być sygnałem choroby organicznej (np. zatkanie światła jelita przez polip, zwężenie pozapalne, kamień kałowy). Winowajcami mogą być jednak również, obok zwężenia jelita, zaburzenia hormonalne (np. nadczynność przytarczyc), choroby nerwów i mięśni (np. po urazie kręgosłupa), a nawet leki (np. przeciwdepresyjne, przeciwbólowe).