Kiedy do lekarza?

Gdy zaparcia utrzymują się dłużej niż trzy tygodnie i mamy do czynienia z długim zaleganiem niestrawionych resztek w przewodzie pokarmowym, możemy sięgnąć po błonnik. Doskonałym jego źródłem będzie kromka pełnoziarnistego żytniego pieczywa, wzbogaconego otrębami lub ziarnami zbóż, suszone warzywa strączkowe, orzechy i nasiona, suszone śliwki, a także otręby i muesli. Każda osoba, która choć raz w życiu cierpiała na zaparcia, wie, że błonnik nie pozwala na zaleganie masy kałowej, dzięki czemu nie tylko przynosi ulgę, ale także zmniejsza ryzyko zachorowania na raka okrężnicy i odbytnicy.

Można też sięgnąć po leki przeciw zaparciom. W ich skład wchodzą nasiona i okrywy nasienne babki płesznik i babki piaskowej, senesu, aloesu, kruszyny, rzewienia itp. Jak działają? Np. zawarte w liściach senesu antrazwiązki mają działanie drażniące na ścianki jelita, dzięki czemu pobudzone zostają ruchy motoryczne, które przesuwają resztki pokarmowe. Przyspiesza to wydalanie niestrawnych resztek pokarmowych.

Jeśli jednak zaparcia będą przedłużać się lub też będzie im towarzyszyć krwawienie z odbytu, należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem, który ustali ich przyczynę i stwierdzi, czy nie są objawem poważnej choroby. Jeśli chodzi o diagnostykę zaparć, obejmuje ona badanie lekarskie:

•    biochemiczne (np. badanie kału na krew utajoną),
•    endoskopowe (np. rektoskopię, kolonoskopię),
•    wizualizacyjne (np. USG),
•    badanie kontrastowe jelita grubego,
•     badanie mikroskopowe wycinków.

Nie wolno zapominać o tym, że zaparcia mogą być objawem nowotworu, dlatego alarmujące powinny być zwłaszcza te okresy zaparć, którym towarzyszą: złe samopoczucie ogólne, utrata masy ciała w bardzo krótkim czasie, pojawienie się krwi w stolcu czy też tzw. stolce ,,ołówkowate” (kał w formie wąskiej wstęgi przypominającej ołówek).