Popatrz na swego psa, gdy coś do niego mówisz. Zauważysz, jak on stara się zrozumieć i przekrzywia głowę. To właśnie zachowanie nabyte w toku obcowania z człowiekiem. My też bawiąc się z psem pochylamy się ku przodowi, kucamy, a nawet klękamy. Dokładnie te same gesty wykonuje pies, zachęcający innego psa do zabawy.

Mówi się, że psy umieją się śmiać i rzeczywiście ich mimika jest bogata. Sygnalizują stan psychiczny oczami, uszami i wargami. Gdy pies się boi lub jest zły, jego źrenice zmniejszają się. Oczy powiększają się, gdy obserwuje coś interesującego lub przyjemnego. Siłę i dominację pies komunikuje wpatrując się uparcie w konkurenta. Stara się zmusić go do odwrócenia wzroku, co jest dowodem wycofania się z rywalizacji. Uszy nastawione ku przodowi oznaczają zainteresowanie lub zachowania straszące. Uszy stulone, położone lub ustawione na boki wskazują na podporządkowanie się, strach lub niepewność. Gdy pies odsłania zęby, to znak groźby, może wtedy nawet ugryźć, bo jest zły lub wystraszony.

Szczekanie, wycie, warczenie, skomlenie to psia mowa. Szczekanie bywa sygnałem ostrzegawczym, ale także radością. Słyszymy je, gdy wracamy do domu i kiedy pies zaprasza nas do zabawy. Wycie w warunkach naturalnych służy do oznaczania swego terytorium i odstraszenia innych stad. Pies zostawiony na długo sam często wyje, bo daje wyraz samotności i wzywa właściciela tak, jak w naturze wzywałby innych członków stada. Szczenięta wydają piski i skomlenie - to sygnały dyskomfortu i bólu, a czasami także zniecierpliwienia. Warczący pies wyraża groźbę, jednak częściej warczenie związane jest z poczuciem niepewności i lęku niż siły i dominacji. Pies pewny swej przewagi nie warczy.

Machanie ogonem to najbardziej charakterystyczne zachowanie psa. Wyraża nie tylko zadowolenie, ale i inne uczucia. Wiele zależy od częstotliwości machania i pozycji ogona. Luźny ogon i entuzjastyczne ruchy oznaczają przyjazne nastawienie i zadowolenie, intensywne ruchy ogona - uległość, sztywny ogon i powolne ruchy - złość, podwinięty między tylnymi nogami - strach, a trzymany poniżej lub powyżej linii grzbietu - zainteresowanie i czujność. Pies komunikuje nam też swoje stany przez ułożenie głowy, tułowia i ogona. Grożąc lub chcąc zaimponować czworonogi starają się wydać większe niż są. Stoją na wyprostowanych kończynach z wysoko uniesionym ogonem. Głowa jest odwrócona na bok, a uszy nastawione ku przodowi. Przy zachowaniu obronnym pies stara się wyglądać na mniejszego: nogi są lekko ugięte, ogon spuszczony, a uszy stulone ku tyłowi.

Postarajmy się więc znaleźć chwilę dla kota czy psa I zrozumieć, co do nas mówi. Domowe zwierzęta tak samo jak bliscy przyjaciele potrzebują kontaktów z nami.

Konsultacja lek. weterynarii Tadeusz Sagan