Warto zwrócić uwagę na potencjalne zagrożenia związane z ich zażywaniem. Witaminy i minerały podzielono na 3 grupy (A, B, C) w zależności od ryzyka przekroczenia górnych tolerowanych poziomów spożycia (UL). W grupie A – charakteryzującej się brakiem ryzyka dla zdrowia ludzi znajdują się: witaminy B1, B2, B12, biotyna, kwas pantotenowy, witamina K, chrom trójwartościowy. Grupa B to składniki odżywcze o niskim ryzyku przekroczenia UL. Są to: amid kwasu nikotynowego, witamina E, C, B6, D, molibden, selen, fosfor, magnez, kwas foliowy. Do kategorii C o potencjalnym ryzyku nadmiernego przekroczenia spożycia należą:

• witamina A w postaci retinolu, beta-karoten, wapń, miedź, fluor, jod, żelazo, mangan,
• cynk.

Kolejnym ryzykiem, wynikającym ze stosowania suplementów diety, jest możliwość wystąpienia interakcji składników tych produktów z lekami czy żywnością.

Przykłady interakcji:

• jony wapnia zawarte w preparatach mineralnych czy witaminowo-mineralnych mogą tworzyć nierozpuszczalne sole z niektórymi antybiotykami i chemioterapeutykami, zmniejszając ich wchłanianie (fluorochinolony, tetracykliny);
• wapń stosowany z β-blokerami, np. atenololem, metoprololem, propranololem obniża ich absorpcję, a tym samym zmniejsza działanie leku;
• diuretyki tiazydowe (np. hydrochlorotiazyd) stosowane z preparatami wapnia mogą powodować wzrost jego stężenia we krwi;
• diuretyki oszczędzające potas (amiloryd) mogą powodować obniżenie ilości wapnia wydalanego z moczem i w konsekwencji wzrost stężenia wapnia we krwi, szczególnie u osób z kamicą nerkową;
• preparaty żelaza i magnezu stosowane z hormonami tarczycy zmniejszają aktywność preparatów hormonalnych;
• suplementacja preparatami potasu z równoczesnym przyjmowaniem inhibitorów enzymu konwertazy (enalapryl, kaptopryl) może doprowadzić do wzrostu stężenia jonów potasowych we krwi;
• żelazo, magnez, cynk mogą wiązać się z warfaryną i powodować zmniejszenie jej absorpcji i działania terapeutycznego;
• penicylamina – przyjmowana razem z żelazem czy magnezem nie wchłania się całkowicie;
• witamina E, zmniejszająca lepkość krwi, może nasilić efekt działania hamującego krzepnięcie krwi acenocumarolu, narażając chorego na niebezpieczne krwawienia;
• bisfosfoniany (klodronian, alendronian, etidronian) wiążą wapń i żelazo, dlatego nie należy w ciągu 2 godzin po ich zastosowaniu spożywać pokarmów bogatych w wapń ani witamin z mikroelementami czy leków zobojętniających kwas solny soku żołądkowego, które zawierają wapń, magnez, żelazo.

Błonnik pokarmowy w postaci proszku czy tabletek jest chętnie kupowany przez osoby, mające problem z regularnymi wypróżnieniami czy marzące o zgrabnej sylwetce. Należy pamiętać, iż błonnik obniża wchłanianie np. trójpierścieniowych leków antydepresyjnych (amitryptyliny, imipraminy), co naraża pacjenta na brak stężenia terapeutycznego leku we krwi. Przyjmowanie metylodigoksyny, digoksyny tuż przed, tuż po lub jednocześnie z preparatem błonnikowym powoduje zmniejszenie wchłaniania leku, co może doprowadzić do zaostrzenia niewydolności krążenia lub wystąpienia powikłań zatorowych.

Suplementy diety są powszechnie dostępne, można je kupić nie tylko w aptekach i sklepach zielarskich, ale także w supermarketach, na stacjach benzynowych, w kioskach. Czy to dobrze? Oceńcie państwo sami.