Koń jest zwierzęciem szczególnie zasłużonym dla człowieka. Od wieków pomagał mu w pracy, był przyjacielem i właściwie - domownikiem. Współcześnie jego rola się zmieniła – coraz częściej pomaga chorym dzieciom niwelować skutki wielu chorób.

Do pracy z dziećmi typowane są konie do 150 cm wysokości, najczęściej rasy huculskiej lub koniki polskie. Muszą być one specjalnie ułożone, dlatego nie mogą to być konie młode czy ogiery. Najlepiej sprawdzają się cierpliwe i opanowane klacze oraz wałachy. Początkowo wiele dzieci podchodzi z lękiem do zwierzęcia, strach przed jego wielkością paraliżuje, dlatego oswajanie z koniem musi przebiegać stopniowo.

Kontakt z koniem rozluźnia, uspokaja, wywołuje radość. Jazda na koniu pobudza krążenie, masuje mięśnie, działa rozgrzewająco. Przynosi  ulgę dzieciom cierpiącym na porażenie mózgowe, zespół Downa, autyzm czy spastyczność. W terapii ważne też są emocje - dzieci przytulają się do koni, głaszczą je, mówią do nich. Dzięki hipoterapii pokonują swoje ograniczenia, otwierają się na świat.

Wskazania do hipoterapii

- choroba Heinego  i Medina,

- przepuklina oponowo-rdzeniowej i mózgowe porażenie dziecięce,

- stwardnienie rozsiane,

- choroba Parkinsona,

- neuropatie

- wrodzone ubytki kończyn  lub amputacje,

- skolioza

- koślawość bioder i kolan,

- kręcz karku

- autyzm,

- zespół Downa,

- upośledzenie umysłowe,

- nerwice,

- nadpobudliwość psychoruchowa,

- zaburzenia zachowania,

- trudności szkolne wynikające z zaburzeń integracji zmysłów i typu dyslektycznego.