Dlaczego niektórzy z nas wchodzą tylko w związki, w których występuje znacząca różnica wieku między partnerami? Czy psychologia może to jakoś wytłumaczyć?

Wpływają na to m.in. nasze doświadczenia z dzieciństwa. Jeśli młoda kobieta wiąże się z dużo starszym mężczyzną (różnica wieku 10-30 lat), to automatycznie nasuwa się pytanie, czy poszukuje partnera czy opiekuna? Być może kobieta ta miała nieobecnego, zdystansowanego, nietworzącego więzi emocjonalnej ojca i wiążąc się ze starszym mężczyzną chce stworzyć tę nieistniejącą więź. Może wówczas podświadomie wybierać starszych od siebie mężczyzn. Oczywiście, istnieje pytanie o seksualny charakter takiej relacji. Z jednej strony doświadczony mężczyzna może być dla młodej kobiety przewodnikiem po świecie intymności, z drugiej jednak strony wraz z upływem czasu jego potencja i atrakcyjność seksualna może się obniżać.

A związek starszego mężczyzny z młodą kobietą?

To z jednej strony szansa na przedłużenie młodości lub na tzw. drugą młodość, na poczucie bycia atrakcyjnym, posiadanie dzieci w starszym wieku. Istnieje także grupa mężczyzn cierpiących na tak zwany syndrom Piotrusia Pana. Dla nich związek z dużo młodszą kobietą jest odpowiedzią na lęk przed budowaniem dorosłego związku, przed odpowiedzialnością. Natomiast kobieta, która wiąże się z dużo młodszym mężczyzną, może pragnąć oszukać mijający czas, sprawdzić i potwierdzić swoją atrakcyjność. Może też nieświadomie wchodzić w rolę opiekunki, a więc matki dla partnera. To pozwala zaspokoić potrzebę kontroli. U motywów takiego związku leżeć może również lęk przed mężczyznami, przed dorosłą „równą” relacją.