Aby stwierdzić, czy dana osoba zetknęła się z pasożytem, należy wykonać u niej odpowiednie testy odpowiedzi immunologicznej. Obecnie określa się poziom przeciwciał z grupy IgM i IgG. Te pierwsze wytwarzane są już w pierwszym tygodniu od zarażenia, a ich stężenie w surowicy krwi wzrasta w ciągu kolejnych czterech tygodni, następnie spada i utrzymuje się na stałym poziomie przez nawet kilka miesięcy. Immunoglobuliny IgG oznaczane są w surowicy krwi po 2-4 tygodniach od zarażenia, następnie ich miano szybko wzrasta, osiągając maksimum po upływie 2-4 miesięcy od momentu zarażenia. Utrzymujące się stałe stężenie IgG świadczy o dawnej immunizacji – pacjent miał styczność z pierwotniakiem w przeszłości.

Interpretacja wyników

•    IgG (–), IgM (–) – oznacza brak odporności, należy wykonać badania kontrolne po upływie trzech miesięcy,
•    IgG (+), IgM (–) – oznacza przebyte zarażenie,
•    IgG (–), IgM (–) – jest to specyficzny wynik, kiedy kontrola za trzy tygodnie wykaże identyczny wynik, oznacza to, że ciężarna jest seronegatywna i nie wymaga leczenia.

Podwyższone stężenie IgG i IgM świadczy o inwazji w momencie badania, przy braku objawów należy wykonać powtórne badanie po upływie trzech tygodni, jeżeli w badaniu uczestniczą jednoczesne objawy toksoplazmozy, należy natychmiastowo rozpocząć leczenie.

Farmakoterapia

W leczeniu toksoplazmozy stosuje się metodę skojarzoną, która polega na równoczesnym podawaniu antagonisty kwasu foliowego – pirymetaminy i sulfonamidów. Jednak wymieniona terapia nie jest praktykowana u kobiet ciężarnych ze względu na właściwości teratogenne, u tych pacjentek zamiast leków przeciwpierwotniakowych stosuje się antybiotyki makrolidowe, głównie rovamycynę.

Jak w przypadku każdej choroby pasożytniczej, profilaktyka jest najważniejsza. W przypadku pierwotniaka toksoplazmozy należy pamiętać, że już kilkuminutowe gotowanie zabija pasożyta. Mrożenie produktów przez około 20 dni też skutecznie unieszkodliwia mikroorganizm.