Przewlekła białaczka limfatyczna (LLC, CLL) – jest chorobą występującą u osób starszych, po 60 roku życia, ma ona najłagodniejszy przebieg ze wszystkich rodzajów białaczek. Często pierwszymi objawami są:

• powiększenie węzłów chłonnych w okolicy szyi, pod pachami czy w pachwinach,
• powiększenie wątroby i śledziony,
• ciągłe zmęczenie i osłabienie,
• obrzęki wokół kostek, wysypka niewiadomego pochodzenia, uczucie duszności, krew w moczu,
• zakażenia skóry lub innych części ciała.

Diagnostyka

Przeprowadza się rutynowe badania krwi obwodowej (morfologia z rozmazem), po której można stwierdzić niedokrwistość, małopłytkowość, neutropenię i leukocytozę. Aby potwierdzić diagnozę, pobiera się szpik kostny z okolicy mostka lub biodra. Odpowiednio przygotowany preparat przechodzi badanie mikroskopowe pod względem:
- liczby i rodzaju chorych komórek,
- rodzaju limfocytów zajętych chorobą nowotworową,
- odpowiedniego badania cytogenetycznego,
- analizy biochemicznej.

Nowoczesna diagnostyka wykorzystuje też stosowne metody immunofenotypowe.

Leczenie

Stwierdzenie ostrej białaczki wymaga natychmiastowego leczenia. Pierwszy etap leczenia polega na zmniejszeniu liczby komórek białaczkowych i odblokowaniu prawidłowych funkcji krwinek. Podaje się w tym celu jak największe tolerowane dawki cytostatyków. Po zniszczeniu frakcji nowotworowej w szpiku pozostają jeszcze pojedyncze nowotworowo zmienione blasty, dlatego drugi etap polega na ich zniszczeniu. Oba etapy przeprowadza się w warunkach szpitalnych o podwyższonym reżimie sanitarnym. Zazwyczaj pacjent przebywa w izolatce. Ostra białaczka ma często charakter nawrotowy, dlatego leczenie choroby jest długotrwałe i ciągnie się latami. W leczeniu ostrej białaczki szpikowej stosuje się głównie dwa schematy podawania chemioterapeutyków:

• „DAV” (daunorubicyna,arabinozyd cytozyny, etopozyd),
• „TAD” (6-tioguanina, arabinozyd cytozyny, daunorubicyna).
• DAUNORUBICYNA, DOKSORUBICYNA – należą do antybiotyków z grupy antracyklin. Nie wchłaniają się z przewodu pokarmowego i są podawane drogą dożylną, głównie w leczeniu ostrej białaczki szpikowej. Antracyklina wbudowuje się w cząsteczkę DNA, co powoduje hamowanie syntezy kwasów nukleinowych. Leki z tej grupy wykazują uszkadzający wpływ na mięsień sercowy. Często wywołują kardiomiopatię, zaburzenia rytmu serca, zmiany w kurczliwości mięśnia sercowego. Silne wymioty i nudności towarzyszą zawsze tego rodzaju terapii. Leki mogą wywołać supresję szpiku kostnego, uszkodzenie wątroby, nefropatię.