Cukrzyca ciążowa natomiast to każdy stan hiperglikemiczny, czyli obecność podwyższonego stężenia glukozowe krwi, pojawiający się u kobiet w ciąży, które wcześniej nie chorowały na cukrzycę. Przyczyną cukrzycy ciążowej są metaboliczne i hormonalne zmiany zachodzące w okresie ciąży, prowadzące do insulinooporności. Ryzyko zwiększają takie czynniki jak wiek ciężarnej (powyżej 35 lat), nadwaga, nadciśnienie tętnicze lub przypadki cukrzycy w rodzinie.

Ten rodzaj cukrzycy może być przyczyną podobnych powikłań jak w przypadku zwykłej cukrzycy – zwiększonej ilości płynu owodniowego, obumarcia płodu, nadciśnienia tętniczego, nadmiernej masy lub niedojrzałości płodu lub hipoglikemii u dzieci. Mimo że po porodzie cukrzyca ciążowa najczęściej ustępuje, sprawia, że chorujące na nią kobiety w późniejszym okresie są bardziej podatne na cukrzycę typu 2. Po 5 latach od porodu cukrzyca rozwija się u 50 proc. kobiet z przebytą cukrzycą ciężarnych.

Leczenie

Dotychczas terapia cukrzycy polegała przede wszystkim na kontroli gospodarki węglowodanowej oraz insulinoterapii. Obecnie w światowej medycynie istnieje tendencja do holistycznego, interdyscyplinarnego leczenia chorób wcześniej postrzeganych w kontekście wąskiej specjalizacji. W ten sposób należy też podchodzić do leczenia cukrzycy, które powinno być prowadzone przez lekarzy diabetologów, dietetyków i innych specjalistów, jak np. kardiologów, nefrologów,  okulistów, ortopedów czy angiologów, a także przez odpowiednio przeszkolone pielęgniarki - mówi dr hab. Leszek Czupryniak.

Całościowa terapia pacjenta to dążenie do normalizacji masy ciała, utrzymania właściwej diety i zwiększenia aktywności fizycznej pacjenta. Rozwojowi powikłań przeciwdziała także leczenie nadciśnienia tętniczego i zaburzeń lipidowych oraz kontrola i dążenie do utrzymywania glikemii w normie. W przypadku kobiet niezwykle ważny jest także stały nadzór lekarza ginekologa, a nierzadko – pomoc seksuologa.