Rozmowa z dr. n. med. Arkadiuszem Migdalskim, chirurgiem ze Szpitala Uniwersyteckiego im. Jana Biziela w Bydgoszczy.

Dlaczego tak często opalanie kończy się oparzeniem skóry? Nierzadko – ciężkim oparzeniem.

Dlatego, że łatwo przegapić moment, w którym skóra ma już dość opalania, bo poparzenie nie od razu boli. Wiele się mówi o szkodliwości nadmiernego opalania, o konieczności stosowania kremów z filtrem. Wciąż powtarza się, że nie należy leżeć przez pół dnia plackiem na słońcu, zwłaszcza w godzinach południowych, że wszelkich „przyspieszaczy” należy używać z głową, że z rozwagą należy korzystać z solarium… A nadal niewiele się zmienia. Latem wciąż sporo osób potrzebuje pomocy lekarskiej, bo przesadziło z opalaniem. Chcą wykorzystać maksymalnie pierwszy słoneczny, wiosenny weekend, kończą go jednak z okładami na spalonym dekolcie i ramionach.

Większy problem jest chyba latem, gdy jesteśmy na wakacjach?

Największy jest tuż przed wakacjami, przed sylwestrem czy studniówkami. Dziewczyny szturmują wtedy solaria, by ładnie wyglądać. Idą raz, ale nie widzą natychmiast zamierzonego efektu, bo skóra nie od razu nabiera brązowego odcienia. Rozczarowane, następnego dnia zjawiają się w solarium ponownie. I łykają środki uwrażliwiające skórę na promieniowanie, przez co jego działanie jest agresywniejsze. I nie informują o tym obsługi solarium. W efekcie skóra zamiast nabrać ładnego brązowego odcienia, po prostu zostaje oparzona.

Skóra otrzymuje więc znacznie większe dawki promieniowania, niż powinna. Dermatolodzy wielkie znaczenie przypisują karnacji, występującym na skórze zmianom i temu, czy na wakacje w tropiki nie wybieramy się przypadkiem wprost z biura po wielu miesiącach pracy. Podkreślają, że opalać się zawsze trzeba z umiarem, z głową.
Oczywiście, bo efekty innego postępowania bywają bardzo groźne. To paradoksalne, ale do lekarza pierwszego kontaktu lub dermatologa, trafiają najszybciej osoby „spieczone” tylko trochę, z lżejszymi oparzeniami skóry. Ktoś, kto poparzył sobie skórę na czerwono, nie tylko wygląda, ale zwykle od razu czuje się źle. Taka skóra swędzi, boli, pali, pomocy lekarskiej szuka się więc szybko, często zaraz następnego dnia. Taki pacjent oczekuje przede wszystkim złagodzenia bólu.

To są zwykle oparzenia pierwszego stopnia, w którym nie pojawiają się pęcherze – skóra jest po prostu zaczerwieniona i przesuszona. Schodzi sama po upływie jednego lub dwóch dni białymi płatami, swędzi. Często na plaży widzimy osoby, którym „płatami” łuszczy się skóra ramion i pleców. Lekkie oparzenie skóry w tych miejscach nie zniechęca ich do dalszego opalania. Większy dyskomfort odczuwamy, jeśli skóra schodzi z twarzy czy z szyi, bo to po prostu brzydko wygląda, bardzo rzuca się w oczy i nie daje się w żaden sposób ukryć pod ubraniem. Żadne ślady po takich oparzeniach zwykle nie zostają, może dlatego w powszechnej świadomości nie uważa się ich nawet za oparzenie. Ludzie mówią o sobie: „Opalam się na czerwono” albo „Tylko wyjdę na słońce, a już skóra mi schodzi”, choć powinni wiedzieć, że mają po prostu skórę wrażliwszą, którą – wystawiając na promieniowanie – powinni chronić kremami z filtrem, by ograniczyć oddziaływanie słońca.