Hemoroidami nazywamy struktury anatomiczne znajdujące się wewnątrz kanału odbytu. Tworzą je naczyniowe ciała jamiste, które mają kształt poduszeczek naczyniowych zlokalizowanych między dwoma zwieraczami mięśniowymi odbytu, zwieraczem zewnętrznym i wewnętrznym. Oba te zwieracze przez większość czasu pozostają w stanie napięcia, co powoduje zatrzymanie krwi w hemoroidach i ich ścisłe przyleganie do siebie, a w konsekwencji - dodatkowe uszczelnienie kanału odbytu. Podczas defekacji zwieracze mięśniowe rozluźniają się, co prowadzi do odpływu krwi zgromadzonej w hemoroidach, po czym zwieracze zaciskają się i cały proces uszczelnienia kanału odbytu powtarza się.

Do choroby zwanej chorobą hemoroidalna dochodzi wówczas, gdy aparat wieszadłowy ulega rozluźnieniu i hemoroidy przemieszczają się, a nawet wypadają poza odbyt, stając się z czasem źródłem bólu, krwawień i przewlekłych odczynów zapalnych.

Odrębną strukturą anatomiczną jest splot żylny przyodbytowy określany też mianem hemoroidów zewnętrznych. Choroby tego splotu są dotkliwą dolegliwością ze względu na dużą bolesność spowodowaną stanem zapalnym, któremu czasem towarzyszy zakrzepica tych naczyń.

Poza genetycznie uwarunkowaną skłonnością do choroby hemoroidalnej, powstaniu hemoroidów sprzyjają czynniki usposabiające, takie jak: nieodpowiednia dieta, długotrwałe zaparcia, częste biegunki, mała aktywność ruchowa, praca w pozycji siedzącej lub stojącej, długotrwały wysiłek fizyczny, ciąża, podeszły wiek, choroby związane z obecnością dużego guza w jamie brzusznej, marskość wątroby i inne. Do najczęściej zgłaszanych przez chorych objawów należą: krwawienie, ból i świąd okolicy odbytu, wypadanie guzków, nietrzymanie gazów i stolca, brudzenie bielizny, zaburzenia wypróżnienia.