To także substrat w produkcji hormonów, kwasów tłuszczowych i żółciowych oraz witaminy D. Jest nierozpuszczalny w wodzie, dlatego sam nie może być transportowany we krwi. Potrzebuje do tego specjalnych białek wytwarzanych   przez  wątrobę - lipoprotein. Otaczają one jego cząsteczki i   umożliwiają   mu   przemieszczanie się po organizmie. W  zależności od rodzaju lipoprotein, w których jest przenoszony,  wyróżniamy: cholesterol  „zły"  -  LDL (ang. Iow density lipopro-teins) oraz „dobry" - HDL (ang. high density lipopro-teins).

Lipoproteiny LDL najłatwiej i najszybciej przedostają się do ścian tętnic, gdzie zawarty w nith cholesterol ulega utlenieniu. Odkładając się w ścianach naczyń krwionośnych, powoduje ich zwężanie i prowadzi do miażdżycy. Jej rozwój może doprowadzić do zawału serca lub udaru mózgu. Lipoproteiny HDL - działają odwrotnie niż LDL. Transportują nadmiar cholesterolu z komórek całego ciała do wątroby, gdzie ulega on utylizacji.

Ostrożności nigdy za wiele

Do niedawna osoby z podwyższonym poziomem cholesterolu musiały stosować dietę ubogą w ten składnik. Aktualnie ten trend się zmienił. Oczywiście warto unikać produktów bardzo w niego bogatych, ale nie trzeba już rezygnować z jedzenia cennych jajek, co było zalecane do tej pory. Zawierają one lecytynę, która hamuje wchłanianie cholesterolu w jelitach - tak potwierdziły ostatnie badania. Jajka są przy tym istotnym źródłem witaminy A i  D.

Można więc bez obaw zjeść nawet trzy w ciągu tygodnia. Najnowsze zalecenia dietetyczne sugerują, że dzienna ilość zjadanego cholesterolu powinna wynosić 200-300 mg. Sprawdź w tabelce, które produkty zawierają go najmniej.