Zaburzenia łaknienia (anoreksja, bulimia, otyłość) przybierają formę epidemii. Ale to nie współczesny człowiek odkrył, że prowokowanie wymiotów może być antidotum na przejedzenie. Podczas uczt rzymskich patrycjusze korzystali ze specjalnych pokoi (zwanych vomitoriami), w których można było zwrócić nadmiar jedzenia, by znów zasiąść do biesiadnych stołów. W średniowieczu ten sposób przeczyszczania uważano za metodę leczenia.

Współczesna kultura lansuje szczupłą sylwetkę. W mediach aż roi się od chudych modelek, przepisów na diety i środki wyszczuplające. Dla wielu osób szczupłe ciało to dowód na silną wolę, gwarant powodzenia i sukcesu. Ci, którzy chorobliwie chcą nadążyć za ideałem, dla jego osiągnięcia zrobią niemal wszystko.

Byczy głód

Bulimis – z greckiego znaczy „byczy głód”. I rzeczywiście, bulimicy miewają od kilku tygodniowo do kilkunastu dziennie napadów wilczego apetytu, które kończą się prowokowaniem wymiotów, użyciem środków przeczyszczających, moczopędnych, a nawet robieniem lewatyw. Najczęściej spożywają wtedy produkty wysokokaloryczne, czyli takie, które uważają za zakazane. Potrafią zjeść naraz dwa bochenki chleba z nutellą, zajeść to słoikiem śledzi, poprawić dziesięcioma pączkami, zapić litrem coli. Często takie „ciągi” zdarzają się nocą, podczas snu innych domowników i prowadzą do całkowitego opróżnienia lodówki, niezależnie od tego, co się w niej znajduje.

Błędne koło

Mechanizmem spustowym choroby są często problemy osobiste – rozstanie z chłopakiem czy stres związany z pracą. Bulimiczka myśli: nie kontroluję swojego życia, to przynajmniej będę kontrolować jedzenie. Skupia się na wyglądzie, chce być szczuplejsza. Sylwetka i waga stają się tematem zastępczym wobec innych problemów. Intensywnie ćwiczy, liczy kalorie, ciągle się waży, ogląda w lustrze. Je mniej, wybiera pokarmy najmniej kaloryczne, ciągle myśli o tym, co zje, czego nie. Zaczyna się głodzić. Jedzenie staje się obsesją.

Długie okresy głodzenia przeplatają się z niekontrolowanymi, impulsywnymi napadami obżarstwa, bo silna wola musi kiedyś słabnąć. Chora ma poczucie utraty kontroli nad własnym zachowaniem. Potem przychodzi wstyd, poczucie winy, wstręt do siebie i próby czyszczenia organizmu z jedzenia, które stoi na drodze do doskonałości. Stosuje środki moczopędne, przeczyszczające, wreszcie wymiotuje po niemal każdym posiłku. Idzie do łazienki, puszcza silny strumień wody, by zagłuszyć odgłos wymiotów i po chwili nie ma już tego, co przed chwilą ze smakiem jadła. Sztukę wymiotowania doprowadza do perfekcji, później nie potrzebuje już wkładać palców do gardła, żołądek reaguje wymiotami na każdy kęs jedzenia. Z upływem czasu wymiotowanie ją uzależnia.

Jednocześnie bulimiczka zaczyna stronić od kontaktów towarzyskich, wspólnych posiłków z rodziną, rozpadają się jej związki, bo chce utrzymać chorobę w tajemnicy, a to trudne, gdy się żyje z kimś pod jednym dachem. Bywa aż nazbyt często, że bliscy nie dostrzegają, że dzieje się coś złego. Bulimiczka ma świadomość, że to, co robi, jest nienormalne, ale nie potrafi z tego zrezygnować. Popada w stany depresyjne, często sięga po alkohol i narkotyki.