Dla patofizjologa ból i gorączka są objawami obronnymi i adaptacyjnymi, natomiast dla klinicysty objawy te obok przekrwienia czy obrzęku stanowią o toczącym się stanie zapalnym, które w razie potrzeby należy zwalczać. Z jednej strony podwyższona temperatura działa stymulująco na niektóre elementy procesu odpornościowego, z drugiej wywiera niekorzystny wpływ na metabolizm, działając katabolizująco na syntezę białka, od której zależą także zjawiska odpornościowe.

Ponadto gorączka szczególnie długo utrzymująca się powoduje bóle głowy i mięśni, senność oraz uczucie ogólnego osłabienia. Z tego powodu bardzo przykro odczuwalna jest ona zwłaszcza przez małe dzieci. Ponadto nie zwalczana u dzieci do 5 roku życia może prowadzić do wystąpienia drgawek gorączkowych, które bezwzględnie wymagają leczenia skojarzonego – przeciwgorączkowego i przeciwdrgawkowego.

Jednym z mitów wymagających obalenia jest przeświadczenie o mobilizującym wpływie bólu na mechanizmy odpornościowe. Badania obalają również twierdzenie o zmniejszonym odczuwaniu bólu przez noworodki i niemowlęta.

Gorączka

Słowo gorączka wywodzi się z języka łacińskiego i oznacza wzrost temperatury ciała (forvere – ogrzewać). Z patofizjologicznego punktu widzenia gorączka jest zaburzeniem termoregulacji objawiającym się wzrostem temperatury ciała, dreszczami, bądź też w momencie spadku temperatury ciała poceniem.

Z klinicznego punktu widzenia gorączka to temperatura powyżej 38°C mierzona w odbytnicy, powyżej 37,8 °C mierzona w ustach oraz powyżej 37,2 °C mierzona w dole pachowym. Według tej definicji temperatura pomiędzy 37 a 38 °C to stan podgorączkowy.