Kiedy możemy powiedzieć, że partnerzy są niedopasowani seksualnie?

Wszyscy mamy indywidualne preferencje seksualne. Dotyczą one częstości kontaktów, ich formy, czyli preferowanych technik, rodzajów stosunków, czasu ich trwania oraz tego, jak mają przebiegać określone fazy od pobudzania się do realizacji stosunku seksualnego. Jeden partner chce zbliżeń intensywnych, gwałtownych, ale krótkich. Drugi woli smakować je powoli i z namaszczeniem. Obydwoje mogą gustować w odmiennych pozycjach seksualnych. Jest wiele aspektów, w których mogą różnić się między sobą. Jednak o niedopasowaniu mówimy dopiero wtedy, gdy te rozbieżności przeszkadzają im prowadzić satysfakcjonujące pożycie seksualne.

Gdy pojawia się frustracja?

Jeśli poczucie niezadowolenia i frustracja narasta (u jednego lub obydwojga partnerów), z czasem wpływa negatywnie na funkcjonowanie związku jako całości, także w innych sferach. Nie zawsze jednak tak musi być. Wiele par mimo dzielących je różnic czuje się spełniona. Trzeba też pamiętać, że nie istnieją partnerzy idealnie dopasowani, bo każdy z nas jest inny.

W czym partnerom najtrudniej się dopasować?

Gdy jeden z partnerów zdecydowanie częściej dąży do seksu, a drugi te potrzeby ma o wiele mniejsze. Najczęściej wygląda to w ten sposób, że pierwszy diagnozuje drugiego, jako kogoś z zaburzeniami pożądania, kto ma problem. I namawia, by coś z tym zrobił. To jeden z najczęstszych powodów zgłaszania się par do seksuologa. Przychodzą razem, choć motywacja partnera mniej aktywnego jest też mniejsza.

Która z płci ma zazwyczaj mniejszą ochotę na seks?

Zwykło się uważać, że ten problem dotyczy głównie kobiet, one rzadziej mają ochotę na seks. Ale praktyka pokazuje, że obecnie coraz częściej dotyka to także mężczyzn. Obniżenie pożądania wiąże się z wieloma czynnikami, niekoniecznie związanymi z seksem. Stres w pracy, przeciążenie obowiązkami i wysoki poziom wymagań, który stawiają sobie mężczyźni negatywnie odbija się na ich aktywności seksualnej.