Daleka droga

Pomidory z Ameryki Południowej do Europy trafiły w XVI wieku. Początkowo uważano je wyłącznie za roślinę ozdobną, dopiero w XVIII wieku przestały być traktowane jako zioło a zaczęły swoją karierę jako warzywo (chodź w rzeczywistości pomidor to owoc należący do rodziny Solanacea).  Najwcześniejsza znana receptura neapolitańska, dotycząca „sosu pomidorowego w stylu hiszpańskim” pochodzi z 1692. Jednak do Polski dotarł dopiero w XIX w, a naprawdę upowszechnił się dopiero po I wojnie światowej.

Pomidory są chyba jednym z najczęściej wykorzystywanych warzyw w kuchni świata. Jemy je na surowo, w sałatkach, zupach, sosach spaghetti, dusimy, smażymy i nadziewamy. Wchodzą w skład pikli i czatnejów (- gęstych sosów wykorzystywanych w kuchni indyjskiej), wytwarza się z nich sok, przecier, koncentrat i keczup.

Zdrowa czerwień

Pomidory zawierają duże ilości witaminy C i kwasu foliowego. Są również najważniejszym źródłem  żywieniowym czerwonego barwnika zwanego likopenem, który ma właściwości antyoksydacyjne i antynowotworowe. Wysoka zawartość likopenu w surowicy krwi ma wpływ na zmniejszenie ryzyka występowania raka prostaty. Co zaskakujące, likopen łatwiej wchłania się do krwi poprzez pomidory ugotowane (np. w zupie pomidorowej czy sosie pomidorowym).

Pomidory zawierają również bardzo dużo potasu i żelaza, dlatego powinny je jeść osoby, u których stwierdzono niedobory tych pierwiastków. Niedawno naukowcy dowiedli również, że pomidory zwiększają zdolność skóry do obrony przed działaniem promieni UV oraz poprawiają jej wygląd.

Pomidory są też składnikami wielu diet – a to dlatego, że składają się w 90 procentach z wody; przeciętny okaz ma zaledwie 19 kalorii, a jego indeks glikemiczny wynosi 15. Zawarty w nim błonnik syci a potas usuwa zbędną wodę.