Kierować, nie zmuszać

Ambicja jest bardzo cenna, ale pod warunkiem, że jest cechą należącą do dziecka. Można dziecku ułatwić odkrycie pasji, pokazać, jakie są alternatywy na spędzanie czasu i uważnie obserwować, w których z nich ono poczuje się najlepiej. Zadaniem rodziców jest rozpoznanie talentów, wyczucie, czym dziecko się interesuje i co sprawia mu przyjemność. Zdarza się, że dzieci przejmują  pasje rodziców, ale staje się tak jedynie wtedy, gdy odbywa się to w sposób naturalny, a nie poprzez przymus.

Wspierać samodzielność

Doświadczanie wpływu na własne decyzje jest jedną z ważniejszych potrzeb rozwojowych każdego człowieka. Dziecko podejmując próby nowych zachowań opanowuje nowe umiejętności. Ciekawość i chęć odczucia na własnej skórze konsekwencji, motywuje do uczenia się (choć podejmowanie  wyzwań wymaga wysiłku, odwagi i wsparcia ze strony osób dorosłych).

Rodzice mogą pomóc w rozwoju samodzielności lub go zatrzymać. Miłość do dziecka powinna przejawiać się we wspieraniu go w drodze do coraz większej autonomii. Dziecko jest odrębną jednostką i nikt nie powinien odbierać mu prawa do posiadania pomysłów na własne życie. Realizowanie życiowych celów tylko wtedy daje satysfakcję, jeśli robi się to dla siebie, a nie po to, by zadowolić najbliższych. Strach przed wykluczeniem i odrzucenie ze strony najbliższych nie jest dobrą siłą napędową życia młodego człowieka.

Brać pod uwagę konsekwencje

Ograniczanie możliwości wyboru prowadzi do braku wolności, a w konsekwencji do braku odpowiedzialności za własne życie. Wówczas decyzje dziecka są odbiciem niezrealizowanych planów i marzeń rodziców. Nie ma miejsca na spełnianie własnych marzeń i rozwijanie swoich pasji,  często nawet nierozpoznanych.