Niewinne początki

To mogą być subtelne sygnały – zagubienie drogi, zapominanie pojedynczych słów, zostawienie zakupów w sklepie, szukanie w pamięci znajomych nazwisk czy dat. Potem zapomina się imiona najbliższych, a nawet to, kim są. Pojawiają się odtwarzane w kółko te same opowieści, mylenie postaci znanych z telewizji z tymi prawdziwymi, mieszanie zdarzeń, osób i okoliczności. Mogą się tez pojawić zachowania agresywne i użalanie się otoczeniu na złe traktowanie przez najbliższych. Chorzy ze zdiagnozowaną chorobą Alzheimera plują na podłogę, a jedzenie wyrzucają przez okno. Zapominają, jak się gotuje, sprząta, myje…

Co dalej?

Opiekunowie muszą być przygotowani na to, że czeka ich długa droga, że może im brakować sił i cierpliwości. Do pomocy trzeba namówić pozostałych członków rodziny, wynająć w razie potrzeby profesjonalną pomoc medyczną, przygotować wszystkich na miesiące i lata stałej dyspozycyjności.  Chory przez cały czas powinien mieć kontakt z kimś, kogo zna, z kim czuje się bezpiecznie, choć z czasem zapomni jak mu na imię i kim dla niego jest.

Jak najdłużej bezpieczny

By utrzymać jak najdłużej sprawność psychiczną chorego trzeba z nim rozmawiać, grać w scrabble czy szachy, rozwiązywać z nim krzyżówki, zadawać logiczne łamigłówki, wychodzić na spacery dopóki jest to tylko możliwe. Trzeba starać się, by chory jak najdłużej był samodzielny, powtarzać po wielokroć te same zachowania. Ważne jest poczucie stałości i bezpieczeństwa. Z czasem, gdy stan chorego ulega coraz większej degradacji, to bezpieczne dotąd miejsce także stanie się dla niego pełne pułapek. Trzeba będzie usunąć wszelkie powierzchnie i przedmioty, o które może się potknąć, na które może upaść albo na których może się pośliznąć, bowiem z czasem chory zapomni także jak się chodzi.

Niektórzy z chorobą Alzheimera mogą się lękać własnego odbicia w lustrze, więc trzeba je usunąć. Trzeba też pochować ważne dla nas przedmioty – klucze, dokumenty, biżuterię, bo chory może ukryć i nie będzie pamiętał gdzie. Bezwzględnie trzeba usunąć przedmioty niebezpieczne – noże, zapałki, zapalniczki. Konieczne może być zamknięcie w sposób niedostępny dla chorego okien, by nie pomylił je z drzwiami i nie chciał nimi wyjść. Kanty mebli należy zabezpieczyć. W łazience zainstalować uchwyty ułatwiające dostęp choremu do wanny czy kabiny. Nie można chorego zostawiać w domu samego!

Nie wolno na chorego krzyczeć, czy nieustannie go karcić. Trzeba pamiętać, że ma niewielki, a z czasem żaden wpływ na swoje zachowania. Starajmy się mówić jasno i prosto, formułujmy pytania, na które można udzielić odpowiedzi „tak” albo „nie”, powtarzajmy kilkakrotnie swoje prośby, patrzmy choremu w oczy, gdy z nim rozmawiamy, dotknijmy jego ramienia lub ręki.